View Full Version : اخبار علمی
سلام دوستان در این قسمت می خوام خبرهای علمی قدیمی که بیشتر ما از ان اطلاع نداریم بزارم.در ضمن خبر جدیدی هم اگه بود میزارم.
هشدارهای شیمیایی، مورچه ها را از مهاجمان آگاه می کند.
http://chemistry-dept.talif.sch.ir/images/extract_image.php?image_id=865هم کاری جانورشناسان و شیمی دان ها در حل رازی که دنیای حشرات به مدت بیش ار یک قرن مخفی نگاه داشته بود، موجب شد تا هشدارهای شیمیایی که حشرات برای آگاه کردن دوستان خود از خطر دشمن استفاده می کنند، کشف شود.
دانشمندان در انگلستان و فنلاند در یافته اند ماده ای که مورچه ها ترشح می کنند یک مخلوط متوازن از الکن ها است که مخصوص هر کلنی از مورچه ها می باشد. این محققان کار خود را با جستجو در مورد مورچه هایی شروع کردند که به اشتباه تخم های خود را در لانه ی سایر کلنی ها قرار می دادند. آن ها می خواستند بفهمند که چرا مورچه ها اجازه می دهند این اتفاق بیافتد؟ اما تعداد بسیار زیادی از ترکیبات شیمیایی بر روی تخم ها وجود دارد و پیدا کردن این که کدام یک مهم است و شناسایی تمامی آن ها حدود صد سال طول می کشد. افزون بر این، مورچه ها قادرند تا هزاران مورچه هم آشیانه ای خود را در کلنی تشخیص دهند اما خیلی سریع به یک مورچه ی مهاجم از یک کلنی بیگانه حمله می کنند. اگرچه فرض می شود که این شناسایی یک پایه شیمیایی دارد، حشرات ترکیبات شیمیایی مختلف وسیعی تولید می کنند، بنابراین تعیین کردن ترکیب صحیح که آن ها را از هجوم دشمن آگاه کند کار سختی است. محققان با به کار بردن کروماتوگرافی گازی و طیف سنجی جرمی در یک کلنی منفرد، شکل آلکن هایی را که تمامی آن ها 23 و 29 کربنی بودند، شناسایی کردند. این آزمایش ها نشان داد که مورچه ها فقط از آلکن ها، و نه آلکان ها، برای تشخیص دادن یک متجاوز از بین هم لانه ای های خود استفاده می کنند. برای مطالعه این امر، آن ها یک مورچه را از یک کلنی برداشته و با استفاده حلال هگزان، آلکن های مورچه را حل کردند و آن را به آلکن های سنتزی مختلف آلودند و به کلنی بازگرداندند. سایر مورچه ها به وسیله ی شاخک های خود آن را شناسایی و بلافاصله مورد حمله قرار دادند.
محققان درباره ی این تحقیق گفته اند: " هنگامی که چگونگی برقراری ارتباط را در این موجودات بررسی می کنیم، سخت ترین مرحله شیمی پیچیده ی مورد استفاده ی این جانداران است." این دانشمندان اکنون به دنبال این هستند تا بدانند این حشرات چگونه این ترکیبات را می سازند و این که چرا بعضی از کلنی ها مهاجم تر از بقیه اند؟ بیشتر بدانید. (http://www.rsc.org/chemistryworld/News/2008/March/05030802.asp)
منبع:chemistry
خیساندن برش های سیب زمینی و کاهش خطر سرطان زایی ترکیبات شیمیایی موجود در چیپس
http://chemistry-dept.talif.sch.ir/images/extract_image.php?image_id=852شستشوی سیب زمینی های خام در یک محلول آنزیم و یا حتی آب، می تواند سطح محصولات سرطان زای ناشی از تهیه ی سیب زمینی سرخ کرده را کاهش دهد. آکریلامید (acrylamide) در نتیجه ی واکنش شیمیایی بین یک قند کاهنده مانند گلوکز یا فروکتوز و یک اسید آمینه – در این مورد آسپاراژین (asparginine) – تولید می شود. این واکنش یک قسمت کلیدی در فرایند سرخ کردن و در غذاهای سوخته و سرخ شده است. بنابراین آکریلامید در غذاهایی مانند نان، بیسکوییت، سیب زمینی سرخ شده و بعضی از نوشیدنی ها مثل قهوه یافت می شود.
محققان اثر یک فرایند دو مرحله ای را توصیف کرده اند که به نظر می رسد برای استفاده ی تولید کنندگان تجاری که مواد غذایی سرخ شده و منجمد را برای خانه ها و رستوران ها تولید می کنند، مناسب باشد. قطعه های سیب زمینی در محلولی از آنزیم آسپاراژیناز (asparaginase) خیسانده می شود تا گروه آسپارژین آمید را هیدرولیز کرده و اسید آسپارتیک و آمونیاک تشکیل شود.
این آنزیم با استفاده از تغییر شکل ژنتیکی نوعی قارچ اصلاح شده به دست آمده است. این کار مقدار آسپاراژین و قندها را کاهش داده و هم چنین موجب تورم دانه های نشاسته می شود که پخش آنزیم را در سطح افزایش می دهد.
با این وجود نه عملیات گرمایی و نه آنزیم ها برای از بین بردن کامل آکریلامید کافی نیست، به طوری که محققان، سیب زمینی ها را برای بیش از دو ساعت خیساندند و دریافتند که چیپس های تولید شده از آن ها %48 آکریلامید کمتری داشت.
دانشمندان صنایع غذایی نگران هستند که تلاش ها برای کاهش مقدار اکریلامید ممکن است اثرات زیان باری روی ظاهر و طعم مواد غذایی داشته باشد. بیشتر بدانید. (http://www.rsc.org/chemistryworld/News/2008/March/06030801.asp)
لطفا نظر خود را در مورد تایپیک بگین که اگه خوبه به این کار ادامه بدم.
با تشکر.
شیمی سبز و کمک به ترمیم استخوان ها
شیمی دان های انگلیسی نشان داده اند که یک پلیمر زیست تجزیه پذیر، که به وسیله ی حلال های سبز ساخته شده است می تواند استخوان های شکسته شده در موش ها را ترمیم کند.
http://chemistry-dept.talif.sch.ir/images/extract_image.php?image_id=835
این یافته ی جدید، یک اسید پلی لاکتیک اسفنج مانند است که به وسیله ی پروتئین دارای عامل رشد و سلول های مغز استخوان ، برای شبیه سازی عامل های زیستی، پوشانده شده است و رشد دوباره ی استخوان طبیعی را تحریک می نماید.
دانشمندان زیادی در حال کار بر روی سامانه های مشابه هستند و وعده داده اند تا از این طریق مشکلات پیوند استخوان را در بیماران و اعطا کنندگان از بین ببرند.
محلولی که آن ها طی دهه ی گذشته توسعه داده اند دی اکسید کربن فرابحرانی است –حلالی با خصوصیات متوسط بین گاز و مایع که تحت فشار تشکیل می شود. سیال فرابحرانی، پلیمر را ذوب کرده و به پروتئین های حساس اجازه می دهد تا فقط در بالای دمای بدن با آن ترکیب شوند. هنگامی که فشار کاهش می یابد گاز دی اکسید کربن به صورت کف خارج و به طور خود به خودی یک چهار چوب متخلخل را می سازد که برای پوشیده شدن با داروها و پروتئین های فعال آماده است.
محققان بر این باورند که فراورش ترکیبات شیمیایی امر بسیار مهمی است زیرا روش های متداول تماماً مکانیکی در ساخت پلیمرهای مورد استفاده در ترمیم استخوان، نیازمند شرایط خاص عمل آوری نظیر دما و فشار بالا و حلال های سمی می باشد که پایداری و عمل کرد بلند مدت زیست فعال ها را ندارند. حفظ فعالیت زیستی عوامل رشد و توانایی در رهاسازی پروتئین ها، یک پیشرفت مهم در فرایندهای ترمیمی محسوب می شود. بیشتر بدانید. (http://www.rsc.org/chemistryworld/News/2008/February/04020801.asp)
ساخت " آزمایشگاهی در یک تراشه" با الهام از شیمی مغز
محققان آزمایشگاهی را در یک تراشه – ابزاری در اندازه های خیلی کوچک– ساخته اند که با الهام از شیمی مغز طراحی شده است.
این سامانه به دانشمندان کمک می کند تا چگونگی کار سلول های عصبی را در دستگاه عصبی درک کنند. گزارش این کار به صورت شرح خلاصه ای در شماره ی فوریه ی 2008 مجله ی انگلیسی Lab on a Chipبه چاپ رسیده است. یکی از این محققان در این باره گفته است :" تراشه ای که ما توسعه داده ایم قادر است آزمایش ها را به سادگی روی سلول های عصبی انجام داده و کنترل نماید."
سلول های عصبی به وسیله ی پیام های شیمیایی دریافتی از محیط اطراف و هم چنین سطحی که آن ها را احاطه کرده است، تعیین می کنند که در کدام جهت رشد کنند.
این تراشه که از ترکیبات پلاستیک مانند ساخته و به وسیله ی روکش شیشه ای پوشیده شده است، از یک سامانه از کانال ها و دیواره هایی تشکیل یافته که به محققان امکان می دهد جریان ترکیبات شیمیایی ویژه را در اطراف یک سلول عصبی واحد، کنترل نمایند.
ایجاد شرایط آزمایشی مطلوب برای مطالعه ی چگونگی واکنش نورون ها برای ایجاد پیام عصبی، بسیار سخت است. زیرا واکنش های زیادی به یک باره اتفاق می افتد که مرتب کردن اتصال های سلول های عصبی را مشکل می کند. اما تراشه که بر اساس شرایط شیمی مغز و مهندسی ویژه ای طراحی شده است، یک راه تصنعی را برای مرتب کردن سلول ها ایجاد می کند. در آزمایش با این تراشه، محققان یک سلول عصبی یا نورون را در تراشه قرار می دهند سپس پیام های رشد ویژه ای را به شکل ترکیبات شیمیایی می فرستند. آن ها در یافته اند که نورون ها ی نمو کننده می چرخند و به سمت غلظت بالاتر علائم شیمیایی ویژه رشد می کنند، همان طور که در پاسخ به مولکول های پیام موجود در محلول عمل می نمایند.
توانایی ترکیب چندین محرک مختلف در تراشه، محیط شیمیایی واقعی شبیه به شرایطی که سلول های عصبی در حیوانات زنده با آن مواجه می شوند، ایجاد می کند. بیشتر بدانید.
(http://www.sciencedaily.com/releases/2008/02/080212131257.htm)
شیمی دان ها یک چالش زیست شناسی را حل کردند.
http://chemistry-dept.talif.sch.ir/images/extract_image.php?image_id=822پروفسور شیمی، رونالد کلوگر (Ronald Kluger)، و هم کارانش کشفی کرده اند که نه تنها به دانشمندان امکان می دهد تا نوع جدیدی از پروتئین ها- واحدهای سازنده ی حیات- را تولید کنند بلکه در آینده منجر به کاربردهای عملی نظیر ساده سازی توسعه و ساخت داروها خواهد شد.
این شیمی دان ها با اصلاح مراحل ساخت پروتئین ها به وسیله ی شیمی، ارتباطی را بین طبیعت و ژنتیک ایجاد کردند. به گفته ی کلوگر این امکان وجود دارد تا پروتئین ها را از اسیدهای آمینه ای بسازیم که ابداً در کدهای ژنتیکی مشخص نشده اند.
در طبیعت 20 نوع اسیدآمینه وجود دارد که می توانند با اتصال به یکدیگر، پروتئین بسازند. تولید پروتئین در سلول ها به وسیله ی دی اکسی ریبونوکلئیک اسید (DNA) شروع می شود که ساختارهای ژنتیکی را از طریق یک پیام RNA(mRNA) به ریبوزوم ها صادر می کند. ریبونوکلئیک اسیدهای انتقالی (tRNA)، اسیدهای آمینه را جمع آوری کرده و به ریبوزوم ها می آورند. سپس tRNA به وسیله ی mRNA ردیف شده و اسیدهای آمینه می توانند برای تشکیل پروتئین ها به یکدیگر متصل شوند. یک اسید آمینه قبل از اینکه به وسیله ی tRNA جمع آوری شود، باید با آنزیم های ویژه ای فعال گردد.
کلوگر و هم کارانش هنگامی ترکیبات شیمیایی معمولی مانند نمک های لانتانیوم را به کمک اسیدهای آمینه ی فعال شده از طریق شیمیایی با هم ترکیب می کردند، دریافتند که می توانند فعالیت حساس و حیاتی این آنزیم را تقلید کنند. آن ها دریافتند که این تقلید شیمیایی می تواند به یک اسیدآمینه این امکان را بدهد تا به مکان صحیحی درمولکول کمپلکس tRNA متصل شود. در حقیقت این کشف می تواند به tRNA امکان دهد تا اسیدهای آمینه غیر طبیعی (سنتزی) جدید را جمع آوری کنند که منجر به ساخت ترکیبات جدیدی در آینده خواهد شد.
این محققان در حال ادامه دادن به تحقیقاتشان از طریق اتصال اسیدهای آمینه ی مصنوعی خود به داخل پروتئین ها هستند و به نظر می رسد که دستاوردهای این کشف فراتر از تصور و عمر ما باشد. بیشتر بدانید. (http://www.physorg.com/news120144131.html)
دانشمندان تیره ترین ترکیب شیمیایی را ساختند.
http://chemistry-dept.talif.sch.ir/images/extract_image.php?image_id=809دانشمندی در دانشگاه هوستون، ماده ای را ساخته است که چهار بار از تیره ترین ماده ی شناخته شده، تیره تر است. این ماده ی سیاه رنگ بیش از 9/99 درصد از نور را جذب می کند.
پولیکل آجایان (Pulickel Ajayan)، ترکیبی از نانو لوله های کربنی ساخته است که تنها 045/0 درصد از نور را باز می تاباند. آجایان در این مورد می گوید: " اعدادی که میزان تیرگی این ماده را نشان می دهند، مهیج تر از آن چیزی بودند که ما فکر می کردیم." او می افزاید: " این ماده که در کتاب رکوردهای جهان ، گینس، به ثبت رسیده است دارای کاربردهای عملی بسیاری می باشد. توانایی این ماده در جذب نور می تواند در پانل های خورشیدی مفید باشد. هم چنین این ماده میزان تفرق نور را به حداقل می رساند که یک مزیت بالقوه در ساخت تلسکوپ ها محسوب می شود."
تیره ترین ترکیب شناخته شده ی پیشین، یک آلیاژ نیکل – فسفر بود که توسط دانشمندان در لندن ساخته و 16/0 درصد نور را باز می تاباند. بیشتر بدانید. (http://www.msnbc.msn.com/id/22690997/)
ساخت حسگرهای خونی برای اعمال جراحی ایمن تر
http://chemistry-dept.talif.sch.ir/images/extract_image.php?image_id=799
در نتیجه ی تحقیقات شیمی دان هایی که ابزارهای اندازه گیری هپارین- ماده ی پر مصرف ضد انعقاد خون در بیمارستان ها – را توسعه داده اند، در آینده، اعمال جراحی ایمن تری انجام خواهد شد.
یانگ تائه چانگ (Young-Tae Chang) و همکارانش در دانشگاه ملی سنگاپور، دو مولکول رنگ دانه را سنتز نموده اند که در پاسخ به حضور هپارین، نور ساطع می نمایند.
هپارین یک ماده ی پلی ساکارید است که تقریباً در یک قرن اخیر طی اعمال جراحی برای جلوگیری از انعقاد خون به کار می رود. هپارین با مسدود کردن رگ های خونی مانع لخته شدن غیر ضروری خون می شود. از آن جایی که استفاده ی بیش از اندازه ی هپارین اثرات جانبی مانند خطر خون ریزی را به همراه دارد، بنابراین توانایی اندازه گیری سریع و دقیق سطح هپارین ابزار بسیار مهمی می باشد. برای شناسایی حسگرهایی که به غلظت بالینی هپارین حساس باشند، چانگ لیستی از رنگ دانه های بالقوه را غربال نمود. در حالی که تقاضا برای استفاده از حسگرهای فلورسنت (نورتاب) در حال افزایش است، پیدا کردن روشی که علاوه بر حساس بودن به ترکیب مورد نظر، حسگر سریعی نیز باشد، محدود است. بنابراین رویکردهای گوناگون، محققان را به کشف حسگر نوینی سوق داد.
دو رنگ دانه ای که در روش ترکیبی چانگ استفاده شده است، بر اساس تغییر رنگشان، هپارین نارنجی و هپارین آبی نامیده شده اند و در مقابل هپارین موجود در پلاسمای خون انسان، در محدوده ای از شرایط مورد آزمایش قرار گرفته اند. پاسخ فلورسنت این رنگ دانه ها بسیار آشکار است به طوری که تغییر رنگ با چشم غیر مسلح نیز دیده می شود.
کشف این رنگ دانه، مرحله ی مهمی در توسعه ی ردیابی سریع هپارین خون می باشد. با این وجود تحقیقات بیشتری لازم است. به عنوان مثال این سؤال مطرح است که آیا این حسگرهای شیمیایی (chemosensors) تمامی هپارین موجود در خون را ردیابی می کند یا تنها هپارین آزاد و متصل نشده به پروتئین ها و سایر اجزاء پلاسما را نشان می دهند؟ ارزیابی گسترده تری در مورد این دو حسگر تجزیه ای نمونه های پزشکی در حال انجام است. بیشتر بدانید.
(http://www.rsc.org/Publishing/Journals/cb/Volume/2008/2/blood_sensor.asp)
یون های لانتانید، کلید شناسایی امراض
http://chemistry-dept.talif.sch.ir/images/extract_image.php?image_id=796
محققان کانادایی روشی را برای تشخیص گونه های زیستی در حضور مولکول های کوچک چندگانه کشف کرده اند که راه حل مهمی در تشخیص سریع بیماری ها می باشد.
توانایی تمیز سلول های مبتلا از سلول های سالم در تشخیص بیماری های انسان، بسیار حیاتی است. یک راه پیشبرد سریع این امر، تعیین مقدار سلول های کوچک موجود در نمونه های زیستی است که نشانگر های زیستی خوانده می شوند. مقدار این ترکیبات شیمیایی در سلول های سالم و بیمار متفاوت است.
ولادیمیر بارانف (Vladimir Baranov) و هم کارانش در دانشکاه تورنتو، یک روش حساس را توسعه داده اند که با استفاده از یون های لانتانیدی، قادر است مقدار بسیار زیادی از نشانگر های زیستی را در یک زمان تعیین کند. به گفته ی این محققان این کشف کاربردهای مهمی در شیوه های تشخیص بالینی دارد.
بارانوف و هم کارانش یون 151Euرا با واکنش شیمیایی به زنجیر پلیمری متصل به پادتنی (آنتی بادی) افزودند که خود به نشانگر زیستی طبیعی متصل می شود. پس از حذف مشتق پادتن واکنش نداده به وسیله ی شستشو، نمونه را به کمک طیف سنجی جرمی، برای تعیین ترکیبات عنصری آن مورد بررسی قرار می دهند. مقدار عنصر 151Eu نشان دهنده ی مقدار زیست شناساگر موجود در نمونه ی اصلی می باشد. تعداد یون های 151Eu در هر مولکول به این معنی است که این روش نسبت به روش های موجود، به نشانگرهای زیستی حساسیت بیشتری دارد.
توانایی روش جدید در این است که می تواند تعداد زیادی شناساگر زیستی را با استفاده از ایزوتوپ های مختلف لانتانیدها، در یک زمان و به سادگی شناسایی کند. انتظار می رود این روش توانایی دانشمندان را برای درک و شناسایی امراض پیچیده مانند بیماری های خونی افزایش دهد. بیشتر بدانید.
(http://www.rsc.org/Publishing/ChemTech/Volume/2008/02/lanthanide_disease_screening.asp)
ساخت نایلون های جدیدی که خاصیت آنتی بیوتیکی از خود نشان داده اند.
http://chemistry-dept.talif.sch.ir/images/extract_image.php?image_id=778همان طور که می دانید نایلون ها ترکیباتی چند بعدی، محکم و کشسان هستند. اکنون می توان خاصیت آنتی بیوتیکی را نیز به فهرست خصوصیات ترکیبی شگفت انگیز این دسته از مواد افزود.
بر طبق مقاله ای که در شماره دسامبر مجله ی Journal of the American Chemical Society چاپ شده است، تیمی از شیمی دان ها سنتز گونه ای از مواد را گزارش کرده اند که قادر است مشابه مولکول های ضد میکروبی تولید شده به وسیله ی سلول ها در واکنش به عفونت، عمل نماید. این محصول جدید می تواند کاربردهای وسیعی، از لباس های از بین برنده ی باکتری ها تا پوشش های ضد آنتی بیوتیکی برای ابزارهای زیست پزشکی، که در بهبود امراض بشر به کار می روند، داشته باشند. به گفته ی این دانشمندان امکان سنتز ارزان و در اندازه های زیاد مواد ضد باکتری گزینشی وجود دارد.
این سنتز جدید بر اساس توانایی ذاتی ارگانیسم ها برای تولید پپتیدها – پروتئین های بسیار کوچک- که خود نوعی نایلون هستند و قادر به از بین بردن باکتری های مهاجم از طریق مختل کردن کار غشای سلول باکتری می باشند، انجام شده است. پپتیدهای تدافعی میزبان که قسمتی از سامانه ی حفاظت درونی اند، ظاهراً به وسیله ی پوشاندن و منقطع کردن سطح غشای یک عامل بیماریزا عمل می کنند.
بنابراین با تقلید از ساختار شیمیایی پپتیدهای دفاعی میزبان، شکل های مختلف نایلون به عنوان ماده ی ضد باکتری، که به آسانی نیز تولید می شوند، می توانند در بسیاری از زمینه های مختلف برای از بین بردن عفونت گسترش یابند.
یکی دیگر از مزیت های پپتیدهای تدافعی و مواد سنتزی جدید، گزینش در انتخاب قربانی مورد حمله است. این مولکول ها تنها به باکتری ها حمله می کنند و به سایر انواع سلولی آسیب نمی رسانند. بیشتر بدانید.
(http://www.physorg.com/news117295973.html)
فیلم برداری چهار بعدی مولکول ها به وسیله ی تنها دماسنج الکترونی فوق سریع جهان
http://chemistry-dept.talif.sch.ir/images/extract_image.php?image_id=772بر طبق مقاله ای که در 24 دسامبر 2007 در Chemical & Engineering News، مجله ی هفتگی انجمن شیمی امریکا، به چاپ رسیده است، ساخت میکروسکوپ الکترونی منحصر به فردی گزارش شده که می تواند با تهیه ی فیلم های چهار بعدی از مولکول ها به پرسش های بسیاری از زمینه های تحقیقاتی از قبیل شیمی، زیست شناسی و فیزیک پاسخ دهد.
این ابزار جدید که اکنون در انجمن فناوری کالیفرنیا قرار دارد یک میکروسکوپ الکترونی اصلاح شده با لیزر فوق سریع می باشد و قادر است تصاویر چهار بعدی از مولکول ها – تغییرات سه بعدی به اضافه ی زمان – را در طی تشکیل یا شکستن آن ها تهیه کند. این واکنش ها در سرعت بی نهایت زیاد انجام می شوند. سرعت این واکنش ها به یک بیلیون از یک هزار هزارم ثانیه یا یک فمتو ثانیه می رسد که امکان مشاهده آن در زمان حقیقی انجام فرایند به وسیله ی سایر دستگاه ها وجود ندارد.
در سال 1999 زی ویل (Ahmed H. Zewail) جایزه ی نوبل شیمی را برای پیش گامی در مطالعات واکنش های فوق سریع دریافت کرد. زی ویل و هم کارانش اکنون با از بین بردن اشکالات میکروسکوپ فوق سریع خود، می توانند عکس های مختلف و بی شماری را از این واکنش ها تهیه کنند که شامل جزئیات تمام ظرف واکنش می شود.
این محققان مذاکراتی را با سازندگان میکروسکوپ برای تجاری کردن این وسیله انجام داده اند تا استفاده ی آن را برای سایر محققان امکان پذیر نمایند. بیشتر بدانید. (http://www.sciencedaily.com/releases/2007/12/071224130039.htm)
استفاده از یخ داغ در ابزارهای پزشکی
http://chemistry-dept.talif.sch.ir/images/extract_image.php?image_id=698فیزیک دان های دانشگاه هاروارد نشان داده اند که یک پوشش از الماس عمل آوری شده ی ویژه می تواند موجب یخ زدن آب در دمای بدن شود. این یافته ممکن است در آینده کاربردهایی را در پزشکی داشته باشد.
محققان مدل کامپیوتری را ارائه داده اند که نشان می دهد لایه ای از الماس پوشیده شده با اتم های سدیم می تواند موجب یخ زدن آب در دمای بالاتر از 108 درجه ی فارنهایت شود.
در یخ، مولکول های آب در چهار چوبی محکم منظم می شوند که منجر به سختی ماده می گردد. فرایند ذوب قدری شبیه فرو ریختن ساختمان است. قطعاتی که در ساختاری محکم کنار هم چیده شده بودند حرکت کرده و نسبت به دیگری جا به جا می شود و سرانجام به آب مایع تبدیل می گردد.
این مدل کامپیوتری نشان می دهد که هرگاه مولکولی از آب نزدیک سطح الماس قرار می گیرد، فرو می نشیند. سطح، آن را تثبیت نموده و ساختار کریستالی یخ را سوار می کند.
شبیه سازی ها نشان می دهد این فرایند منجر به تشکیل لایه های باریک یخ با عرض تنها چند مولکول–سه نانو متر در دمای اتاق، دو نانومتر در دمای بدن- می شود. برای این که لایه ی ساخته شده کاربرد پزشکی داشته باشد باید به اندازه ی کافی ضخیم باشد تا پوشش زیستی مناسبی را روی سطح الماس تشکیل دهد.
این تحقیقات، اولین کار ارائه شده درباره ی انجماد آب در دمای بالا نیست. دانشمندان هلندی پیش از این نشان داده بودند که یخ می تواند در بین لایه ای از تنگستن و سطح گرافیت در دمای اتاق تشکیل شود. تحقیقات اخیر نشان داده است که یخ می تواند در محدوده ی وسیعی از دما و فشار بدن حفظ شود. بیشتر بدانید. (http://www.sciencedaily.com/releases/2007/09/070926122753.htm)
vBulletin® v3.7.2, Copyright ©2000-2009, Jelsoft Enterprises Ltd.